The History of Boracay

Sa salita ng ati nanggaling ang pangalang borac, na ang ibig sabihin ay cotton na nahahalin tulad sa maputing buhangin, dahil sa ito ay maputi. Ang ilan nagsasabi naman na ang salitang borac ay isang bubbles at ang bocay ay maputi, ang sabi nga ng mga matatandang ati sila ay naaaliw sa maganda at maputing buhangin at tubig na parang bubbles. At marami pang mga balita na kong saan ba nang galing ang Boracay na pangalan.

Ang mga lokal naman ay tinatawag na boracaynons ang mga nakatira sa boracay.
Bago pa man madiskubre ang isla ng boracay ng mga taga labas ay tahanan na ito ng mga taong tinatawag na ati, kung saan taga timog kanlurang asia, mga itnikong grupo na kung saan ang mga espanyol ang unang ngbansag na tawaging mga negrito ang mga ati o ita.


Ang mga ati ay nabubuhay sa pangingisda at mga niyog, kamoting kahoy at sa mga patatas na pananim hangang 1940’s at 1950’s dito sa maliit at magandang isla. Sa mga panahong yon wala pang elektrisidad o ano pa mang mga kultura, at mga akritikto sa lugar.

Hangang sa ito ay madiskubre ng mga manglalakbay at ni Jens peter isang manunulat at ang isa nitong libro na isinulat ay ang kasaysayan ng boracay, ayon sa kanyang mga naisulat pinahiwatig dito ang kagandahan ng isla at tinawag nyang pinakamagandang isla sa buong asia. At kinuhanan nya ng mga litrato ang lahat ng kanyang lugar na nagustuhan at ginawan nya ito ng postcard, kung saan nakadagdag sa pagkikila sa isla ng boracay ganun na din ang pagunlad nito, ang dating mga manglalakbay lang ng 1980’s ang nakakaalam ngayon ay isa na itong distinasyon ng mga
torista sa pilipinas.

Ang pinaka atraksyon sa mga torista ng Boracay ay ang maganda at parang powder nitong buhangin, maliban sa maputing mga buhangin ang dagat pa nito ay nakakahikayat sa kulay nitong berdi at napakalinaw. Kaya tinatawag ito ngayon ng “Island of Paradise”

Ang paikot na karagatan ng boracay ay napapaluob ng maraming coral reefs at iba’t ibang lamang dagat. Kahit na ang iba ay kinukuha na ng mga dayuhan at ang ilang lamang dagat naman ay nasisira sa paggamit ng denamita. Liban sa kabansagan ng boracay at napupuno ng mga dayuhan meron pa naman itong lugar at ito ang lugar na talagang makakarelax at may pagsasarinlan.Ang boracay ay nahahati sa tatlong barangay yapak ang nasa hilagang parti at batangay Balabag sa kalagitnaan at barangay Maanoc-manoc naman ang sa timog.

Sikat din sa Isla ang pagtaas ng araw(Sunrise) na makikita mo sa Likod mg Isla o sa Bulabog Beach. Dahil nadin sa kagandahan ng pag taas ni haring araw ang kaniyang mga silak ay nagpapaganda lalo ng kabaligiran sa Bulabog.

At ang pagbaba naman ng araw at paunti-unting pagkagat ng dilim (Sunset) na kong saan unti-unti ng kinakain ng kadiliman ang araw, ngunit nag-iiwan ito ng kagandahan sa kapaligiran. Kaya lalo lamang gumaganda ang kapaligiran ng Boracay. At ito din ang isa sa kadahilanan kong bakit bumabalik dito ang mga tourist sa Boracay.

Autobiography

Hello, My name is Ana Flor Evangelio Aron but you can call me Ana or Flor. In Spanish my name Ana means grace and Flor means blooming or flowering. That’s why my family trait me like a flower that bloom with grace in there life. The real reason why my name is Ana Flor not Ana Rolf, Ana, Chuchu or Princesse because first of all it came from the idea on my beloved Mother that they must combined there both name of my Father. The first word of my name which is Ana is originally came from in the name of my Father Apolinario. And the second word of my name which is Flor that originally came from my Mothers name Florinda. My age is 17 years old. I was born on 15th of July in 2001, in Hagdan, Yapak, Boracay, Malay, Aklan, Philippines. My parents were Apolinario Aguirre Aron and Florinda Evangelio Aron. I’m the older daughter, I have one little sister named Michelle Evangelio Aron and one little brother named Michael Evangelio Aron. Michelle and Michael are twins.

I’m One year and 4 months old in this picture. My mother are the one who capture this lovely picture of mine. Every time when I see this picture all I can think are the sacrifices of my Mother and Father from the day I was born until right now and the infinite love that my Family give me from the start until every second of the day.

I’m 9 years old in this picture. A grade 4 student of Yapak Elementary School. In this picture I’m with my cousin Kuya Jaymar. This picture captured last 8 years, December 2010.

When I’m 8 years old I use to stay in my Grandparents house until I’m 14 years old . My Grandparents are the one who guide and build me as a individual. In six years of living with them they teach me a lot of things for example being sociable with others is good but make sure that your socialize to a good person. They teach me other “pamahiin” of our country specially “pamahiin” of the Island. Their always in my side to guide, discipline and give some counsel about life until now. I’m so thankful that they are may Grandparents and for all the things that they have done for me. Only God know how much I love my Grandparents.

They are my Grandparents.

I’m Grade three student when I became a Otako or anime lover. I really love watching Anime that time. Like Absolutely Lovely Children, Major, Initial D, Detective Conan, Detective Loki, and many more. It maid my day.I’m Grade four student when I started to love k-pop songs. Before I go to sleep I played some K-pop songs and it maid my sleep tightly.Anime and K-pop music maid my childhood life memorable and awesome.

I love eating sweet and salty foods. For me the most delicious foods are the dishes that made by my Mama. She’s the best cook ever. I really love her dishes, specially she cook it for us her family because you can see in here eyes that she really love us.My favorite color are blue. Almost all of my things are blue. Blue can made my brain relaxing and peaceful.My hobbies are reading wattpad stories or some novels book, watching k-drama and eating foods.

My ambition in life are to finish my study. To have a better work, to earned money, to support my Brother and Sister to their studies. To send my Mama and Papa to church to have their wonderful and special 2nd wedding. And to travel the whole word with my special someone.
No one can make you successful; the will to success comes from within.’ I’ve made this my motto. I’ve internalized it to the point of understanding that the success of my actions and/or endeavors doesn’t depend on anyone else, and that include possible failure.